يادداشت‌هاي نويد

پست های جدید را در آدرس جدیدم در بلاگ اسپات ببینید.

www.navid3000.blogspot.com

با توجه به اوضاع جدیدی که برای پرشین بلاگ پیش آمده هنوز مشکوکم که آیا باید وبلاگم را به بلاگ اسپات شرکت گوگل منتقل کنم یا در همین پرشین بلاگ و با پسوند «دات آی آر» بنویسم. در این محیط جدید، من، صفحه را به صورت کامل نمی بینم. بعد هم این که اگر قرار است به همه دوستان پیغام بدهم که آدرس وبلاگم از «پرشین بلاگ دات کام» به «پرشین بلاگ دات آی آر» عوض شده می توانم با همان هزینه بگویم که به «بلاگ اسپات» کوچ کرده ام. ضمن این که فکر می کنم بستن «پرشین بلاگ دات آی آر» برای دولت نباید کار سختی باشد و حالا فشارآوردن بر پرشین بلاگ کار آسانتری شده است.

اول این که چند روز پیش صدای زنگ خطر یک چیزی که بعدا فهمیدیم مربوط به تلفن است بد جوری اذیتمان کرد. صدا از زیر زمین می آمد: دنگ دنگ و به مدت 48 ساعت ادامه داشت. مشکل این اتفاق هم این جا بود که جانسون ها مسافرت بودند و پایین را قفل کرده بودند. ما هم زنگ زدیم به موبایلشان و آن ها یک نفر را فرستادند اما هر چه من و آن یک نفر تلاش کردیم نفهمیدیم که صدا از کجا می آید. یک روز بعد، در حالی که کاملا شاکی شده بودیم، همسایه بغلی رفت پایین و یک جعبه را به صورت اتفاقی باز کرد و یک باتری را از توی جعبه در آورد. همین؛ صدا قطع شد! بعد از چند روز که جانسون ها از مسافرت آمدند یک نامه در جعبه پست ما گذاشته بودند که ما شرمنده ایم که اذیت شدید. و بعد برای این که جبران کنند اجاره ماه بعد را 8 درصد تخفیف داده بودند! من و نیوشا فکر کردیم بد نیست ماهی یک بار از این صداهه داشته باشیم!

دوم این که نیوشا چند روز پیش رفت باغی در نزدیکی های این جا برای چیدن آلبالو و گیلاس. و خلاصه ما هم در آمریکا آلبالو خوردیم. این باغ ها هم خیلی جالبند. هرکس می تواند داخل شود و هر چقدر خواست می خورد و فقط به ازای مقداری که می خواهد بیرون ببرد پول می دهد. قیمت ها هم ارزان است، ضمن این که به قول خودشان «فان» است.

سوم این که هفته دیگر می رویم بوستون :) به خاطر کنفرانس سرمان شلوغ خواهد بود و احتمالا یک روز بیشتر وقت گشتن داخل شهر نداشته باشیم. اما همان چند ساعتی که قبلا بوستون را دیدم به نظرم شهر قشنگی آمد. سعی می کنم از بوستون هم بنویسم.

مهمترین خبر و برنامه های این روزهای تلویزیون های این جا، نه مربوط به ایران است و نه عراق و جنگ و نه انتخابات آینده آمریکا. خبر داغ این جا مربوط به ورود دیوید و ویکتوریا بکهام به آمریکاست. قبل از این که بگویم اصل ماجرا چیست یک نکته جالب بگویم: می دانید ریشه اصطلاح «خبر داغ» چیست؟ من، خودم، تازگی ها فهمیدم. رابین می گفت ریشه اصطلاح به این موضوع برمی گردد که در سیستم قدیم چاپ روزنامه، روزنامه ها پس از گذشتن از تمامی فرآیندها و حرکت زیر انواع دستگاه ها، وقتی به انتهای خط می رسیدند، داغ می شدند. خبرداغ هم یعنی خبری که از یک روزنامه داغ، که بالطبع تازه چاپ شده است، خوانده می شود. حالا هم برای هر خبر جدید مهمی اصطلاح خبرداغ استفاده می شود. برگردیم به ویکتوریا و دیوید:

آره، برنامه های این جا تحت تاثیر ورود آقا و خانوم است. دیوید با تیم گالکسی قرارداد بسته و در حال اسباب کشی به کالیفرنیاست. هرچند فوتبال آدمیزادی در این جا رشته کم طرفداری است و این جایی ها فکر می کنند فوتبال باید با دست بازی شود(!) اما به هر حال موضوع ورود این دو بوق شده است. یک برنامه یک ساعتی (حالت داستانی و مستند) را شبکه NBC نشان می داد که ویکتوریا از دیوید خداحافظی می کند و به آمریکا می آید. روزهای اول ویکتوریا در خانه اجاره ای است و در بورلی هیلز به دنبال خانه های آنچنانی می گردد و فیلم نشان می دهد که چطور خبرنگارها و عکاس ها پشت خانه شان کمین کرده اند. ده دقیقه به این موضوع اختصاص پیدا کرد که ویکتوریا رفت و گواهی نامه رانندگی گرفت و ده دقیقه به این موضوع که ویکتوریا رفت و بازی بیس بال را با پرتاب توپ افتتاح کرد. در این آخری نشان می داد که چطور ویکتوریا برای این که یاد بگیرد برای افتتاح بازی توپ را چطور باید بیاندازد شروع به تمرین می کند! موضوعاتی از قبیل آفتاب گرفتن و مو درست کردن و جواهر خریدن هم طبیعتا قسمت هایی از این فیلم بود. امروز تا این جا رسید که دیوید هم به آمریکا آمد و حالا می خواهند خانه بخرند.. شبکه NBC هم یک تبلیغ شاهکار زد که اگر می خواهید بدانید چقدر اطلاعاتتان در مورد این دو دقیق است از کوییز اینترنتی در سایت شبکه استفاده کنید! حالا هی بگویید شبكه های آمريكایی كار آموزشی نمی کنند! خلاصه الان این دو (به خصوص ویکتوریا) «خبرهای داغ» این جا هستند و به نظر می رسد که فعلا نان آمریکایی ها در ویکتوریاست تا اخبار ایران... خدا را شکر :)

خونه جدید، اینترنت نداریم. اینه که کمتر می نویسم و این جا دیر به دیر آپ دیت می شه. حتما می گید «تو رو خدا اینترنت بگیر! ما به این وبلاگ نیاز داریم! اصلا بدون خوندن این وبلاگ روزمون شروع نمی شه.. اگه ننویسی یک وقت دیدی خودکشی کردیم ها!» البته شاید هم با خوندن جمله های بالا می گید که «این دیگه نهایت پر روییه! همون بهتر که ننویسی!».. هممم.. بگذریم؛ کل گزاره خبریم این بود که، خونه جدید، چون اینترنت ندارم کمتر می نویسم..

اما بعد..

با نیوشا گفتیم حالا که اومدیم این خونه، دوستای ایرانی رو دعوت کنیم. البته دو تا مشکل وجود داشت. یکی این که حدودا 11 نفری این طرف ها هستند که ما باهاشون سلام علیک داریم و با خودمون می شیم 13 تا. اما هال خونه ما جای 7-8 نفر بیشتر نداره. دوم هم این که این «جانسون ها»  (صاحب خونه مون) طبقه بالای ما زندگی می کنند و البته شما هم حتما حدس می زنید که اگر 13 نفر جوان شاد ایرانی که قرار باشه شب مهمونی بیاند ساعت چند می آند و چند میرند و با چه تن صدایی مکالمه می کنند! این بود که اول گفتیم بین بچه ها انتخاب کنیم، که دیدیم کار جالبی نیست. بعد گفتیم که آمار نشون می ده که هر وقت مهمونی بوده، همیشه 4-5 نفری نمی تونستند بیاند. پس می تونیم به قانون احتمالات اعتماد کنیم و به همه ایمیل بزنیم.. و البته چه خیال باطلی! به جز دو نفر که گفتند 50 درصد احتمال داره نیاند بقیه حضور گرمشون رو اعلام کردند! ولی جدا از شوخی، خوشحال شدیم که همه میاند و فردا، چند ساعتی در کنار همیم. تاج سر گرامی هم پروژه های خورش بادمجون و هویج پلو و شامی رو در دستور کار قرار داده و البته بزرگترین کمک من در امر پخت و پز این خواهد بود که زیاد دور و بر غذاها آفتابی نشم تا خرابکاری نشه!.. برای این که فردا اتاق گرم نشه باید به علی بگم که پنکه اش رو بیاره و از حامد هم بخوام که چند تا صندلی جور کنه و البته شما هم دعا کنید که تا پس فردا این «جانسون ها» از مسافرت برنگردند :)

۱- دوشنبه، صبح، بود؛ سومین روز اعتراضات کوی دانشگاه. انجمن شریف مینی بوسی گرفته بود و بچه ها به سمت کوی دانشگاه می رفتند. داخل مینی بوس بحث بر سر این بود که «آخر این اعتراضات به کجا می کشد». چون بچه ها تقریبا یک دست بودند، نظراتشان شبیه به هم بود: حفظ آرامش و استمرار تحصن در داخل دانشگاه تهران. به نظر می رسید که اگر دانشجویان تا جمعه بتوانند صبر کنند و دانشگاه را در اختیار نگه دارند، عدم برگزاری نماز جمعه برای حکومت گران تمام خواهد شد و احتمالا برای خاتمه تحصن امتیاز خوبی به آن ها خواهد داد. امتیازی در حد اجرای عدالت برای واقعه هجده تیر. اما، از طرف دیگر، همه می دانستند که آن بیرون گروهی هست که فکر می کند ماندن در دانشگاه از بین بردن انرژی است و فکر می کند که اگر دانشجویان بیرون بروند مردم هم به آن ها اضافه خواهند شد. گروه تندرویی که با صبر بیگانه بود و مطالبات عجیب مغرورانه ای داشت.

۲- دوشنبه، عصر، شد. جمعیت از تحصن در داخل دانشگاه تهران خسته شده بود. جمعیتی که ترکیبش نسبت به روز شنبه تفاوت زیادی کرده بود. بچه مدرسه ای ها اضافه شده بودند و افرادی با ظاهر عجیب و غریب. جمعیت تحریک شده بود و کم کم دسته دسته بیرون می رفتند. عده اندکی در مقابل درب دانشگاه در حالیکه عکس خاتمی در دستشان بود سعی می کردند بقیه را از بیرون رفتن منصرف کنند. اما فایده نداشت... آنان درطلب مطالبات پوچ و افسانه ایشان بیرون رفتند و در میان هیاهوی خود گم شدند. مردم به آن ها اضافه نشدند. آنان مردم را نمی شناختند... دانشگاه هم خالی شد...

۳- همه چیز، دو روز بعد، تمام شد. روزی که عده ای از مردم در حمایت از حکومت بیرون آمدند. جمعه هم، نماز جمعه برگزار شد؛ در حالیکه مردم داستان افراد اوباشی را که چند روز پیش شیشه بانک ها را شکسته بودند برای یکدیگر تعریف می کردند..

۱- مدل کلی قیمت - تقاضا - عرضه

تاثیر قیمت بر تقاضا و عرضه تاثیری درون زاست. به این ترتیب که افزایش قیمت موجب کاهش تقاضا می شود و کاهش تقاضا موجب کاهش قیمت. به این ترتیب قیمت و تقاضا به صورت یک حلقه متعادل کننده عمل می کنند. به همین صورت حلقه متعادل کننده ای نیز در قسمت عرضه وجود دارد: با افزایش قیمت، بر میزان عرضه افزوده می شود و افزایش عرضه از میزان قیمت می کاهد. طبیعتا تطبیق عرضه و تقاضا و تغییر قیمت با تاخیر همراه است. شکل زیر مدل کلی تاثیرات متقابل قیمت و عرضه و تقاضا را در بازار آزاد نشان می دهد.

در ادامه، ابتدا قسمت عرضه را برای حمل و نقل بسط می دهیم و بعد به بسط سایر قسمت های مدل می پردازیم... (ادامه مطلب +)

صبح، با محمد، رفتیم دنبال اجاره وَن. در کمال تعجب فهمیدیم که شرکت مربوطه همه ماشین هاش رو اجاره داده. پیش بینی همچین اتفاقی رو نکرده بودیم. محمد زنگ زد به دیوید، استاد نازنین دانشکده مون که ببینیم می تونیم وانتش رو قرض کنیم. دبرا همسر دیوید، که اون هم استاد دانشکده ماست گوشی رو برداشت و گفت که مشکلی نیست. بعد هم گفت که چون احتمال داره تا قبل از رسیدن ما، اونها بیرون برند، سوییچ ماشین را داخلش می گذاره و در ماشین را هم برامون باز می گذاره!

دیوید همانی است که قبلا هم دربارش صحبت کرده بودم. فارغ التحصیل MIT، استاد نمونه دانشکده ما و دوست نزدیک دکتر خودمون. دیوید و دبرا در یک مزرعه زندگی می کند. سه دختر دارند که یکیشان دختر خوانده شان است. وقتی رسیدم مزرعه، گوسفندهای دیوید بع-بع کنان در منطقه ای می چریدند. یکی از تفریحات دیوید و دبرا بافتن جوراب و لباس از پشم گوسفندان خودشان است، ضمن این که دیوید، همه ساله، در مسابقات گوسفند شایسته(!) هم شرکت می کنه. وقتی رسیدیم دبرا، بیلچه به دست، در حال باغبانی بود. سلام و علیکی کردیم. از باغبانی امروزش شاد بود... ماشین رو برداشتیم و آمدیم خانه.

امروز، چهار بار وانت را پر و خالی کردیم تا تمام وسایل جا به جا شد. جا به جا کردن تخت و فوتان سخت بود. محمد خیلی کمک کرد. محمد واقعا دوست خوبی است. در تمام فرآیند اسباب کشی هم بحث علمی می کردیم! و کلا خیلی خوش گذشت. محمد دکترایش را در همین رشته من گرفته و مدتی در جاهای مختلف مثل بانک جهانی کار کرده. آدم کاملا عمیقی است. امروز فهمیدم که محمد همه دوستان یزدی من را به نحوی می شناسه! حتی این حمید را ...

نیوشا، برای ناهار، «شامی» خوشمزه ای درست کرده بود . این طور بود که اولین ناهارمان را در خانه جدید خوردیم. بعد هم در قسمت ورودی خانه و روبرو به خیابان، نشستیم و چای خوردیم. خانوم پستچی هم با لباس رسمی آمد و با ما خوش و بش کرد. بعد هم گفت که صاحبخانه های خیلی خوبی داریم.

آقا و خانوم جانسون، صاحبخانه های ما هستند که در طبقه بالای ما زندگی می کنند. آدم های خیلی متواضع و خوش برخوردی هستند. جالب بود برایم که از ما نپرسیدند که کجایی هستیم. دو دختر کولوچوی بلوند با مزه دارند که بزرگه باید 4 سالش باشه. امروز به بازی کردنشان نگاه می کردم. مادربزرگ بچه ها مهمانشان بود و با بچه ها بازی می کرد. شب که مادربزرگ می رفت، دختر بزرگتر داد زد : I love you Grandma  و بعد دختر کوچک تر به تقلید از بزرگ تر و در حالی که سعی می کرد از نهایت صدایش استفاده کند داد زد: I love you Grandma .

فردا، صبح، اسباب کشی می کنیم. اسباب کشی، همیشه، برای من حال و هوای خاصی داشته است. حال و هوای دل کندن از یک عالمه دلبستگی. حال و هوای گذاشتن و رفتن از دنیایی به دنیایی دیگر. حال و هوای خداحافظی. خداحافظی با خاطرات برفی یک خانه آبی شلوغ.

خداحافظی با لحظه هایی که همیشه بوی تولد می داد.

خداحافظی با خاطرات موش بیچاره ای که کشتیم اش، چون قوی تر بودیم!

خداحافظی با آپارتمان تو- اِی (2A) در خیابان وسترن (western)..

می دانید؛ همیشه بعد از اسباب کشی احساس می کنم خیلی شجاعم!..

امروز، خانه را حسابی شستیم که تمیز تحویلش بدهیم. نه بابا جان، زیادی احساساتی نشدیم! دلمان به پول پیشمان که دست صاحبخانه است می سوخت! تمیز و سالم باید تحویل بدهیم که کامل بگیریمش. بر خلاف این خانه، در خانه جدید هزینه برق و گاز بر عهده خودمان خواهد بود. این بود که در آخرین لحظات موبایلها و باتری دوربین را هم شارژ کردیم! از این حیث چیزی از ملت عزیز آفتابه بدستمان در آخرین دقایق باقی مانده به سهمیه بندی بنزین کم نداشتیم!.. فردا صبح، محمد می آید و قرار است یک ون بگیریم و این چند قلم اساس ساده منزل را دو کوچه آنطرف تر ببریم. آقا و خانوم جانسون منتظرمان هستند...

¤ نوشته شده در ساعت ٧:٠٦ ‎ق.ظ توسط نوید

پرنترس (Paran-Tars) !

ما از بقیه بهتريم ؟!